9 Aprel şəhidlərinə…
9 Aprel şəhidlərinə…
О мüdhiş, o qorxunc Aprel səhəri,
9 Aпрел günü Tiflis şəhəri.
Qəm-qüssə bürüdü şən ürəkləri,
Кönül təranəsi ötmədi o gün.
Kimsə nəğmə dedi azad quş kimi,
Amma nəğmə sona yetmədi o gün.
Azadlıq nəğməsi oxuyurdu xalq,
Sanki çalınırdı azadlıq himni,
Toplar, tüfənglər də işə düşəndə,
Elə bil qırıldı çonqurun simi.
İzdiham dalğalı bir dəniz idi,
Bu nəğmə sabaha çağırış idi.
Düşmənlər baxmadı, qocaya, gəncə –
Eşidilən səslər yalvarış idi.
Amma yalvarış yox- cəsarət idi,
Düşmənlə döyüşə girdi qadınlar.
Ey ağbirçək ana, ey gözəl gəlin,
Bilki ürəklərdə sənin adın var.
Qəlbimdə hay-haray bir dünya boyda,
Vuruşa, döyüşə nifrət doğulub.
İşə bax ki, doğma ev-eşiyində –
Köməksiz körpələr tutub boğulub.
İşgəncə törətdi bir “Qızıl”ordu,
Yox, yox qızıl deyil, bir zibil ordu.
Söndü neçə ömür, neçə dünyalar –
Cavanı, qocanı məhv etdi ordu.
Dünən bizə həmdəm xain əsgərlər,
Bu gün insanları qırıb yandırdı.
Bu dəhşət, faciə – qəmli bir dastan,
Kədərli misralar bizə təskinlik.
Döyüşə hazır ol, ey Vətən oğlu!
Biz indi bilirik, kimik, nəçiyik!
Qanlı sinələrdə ölüm izləri,
Aprelin 9-u qanlı bir tarix.
Düşmən qıcamışdı quduz dişini,
Meydanda çaxnaşan millətə bir bax!
Gözlərdə bir qorxu, nifrət boylanır,
Ürəklər hikkəylə, hədəylə dolu!
Yıxılıb cavanlar, qocalar yerə,
Kiminin çapılıb başı, ya qolu!
Ah bu gözəl dünya görəsən niyə,
Bu bəxtsiz cavanın ömrünü əymiş.
Hər vuruş, izdiham– qanlı bir səhnə,
Bəlkə azadlığın yolu beləymiş.
Azadlıq – Günəşdir, Aydır, Ulduzdur,
Odur bu dünyanın şanı – şöhrəti,
Sabaha boylanan arzu, ümiddir –
Odur bu ellərin böyük qüdrəti.
Nifrətim süngüdür, düşməni əzir,
Baxışım od-alov, tonqaltək yanır.
Şəhidlər, inanın siz ölməyibsiz,
Sizinlə Gürcüstan yatıb – oyanır!
Nizami Məmmədzadə, Azərbaycanın Əməkdar jurnalisti
9 აპრილი
ო, იმ ბრწყინვალე და იმ საშიშ დღეს,
ცხრა აპრილს,
თბილისს ჭმუნვად რომ ედგა,
დარდმა შებოჭა გულები როცა,
როცა გულების ისმოდა ფეთქვა.
ვიღაც გალობდა, ვით ჩიტი ველად,
მაგრამ გალობა ჩათავდა ვეღარ.
თავისუფლებას იმღერდა ხალხი,
თავისუფლების ისმოდა ჰიმნი.
თუმცა თოფების ამ მქუხარებით,
თითქოსდა გაწყდნენ ჩონგურის სიმნი.
ზღვას ატალღებულს მოჰგავდა ხალხი
სიმღერა ხვალინდლის იწყებდა ძერწვას,
მტრებმა არ დაინდეს მოხუცი, ბავშვი
ყური უყრუეს ათასთა ხვეწნას,
მაგრამ გმირული გაბედულებით
ბრძოლად ჩაერთვნენ ქალბატონები.
ჭაღარა დედავ, ქალო ლამაზო
გული ამაყობს თქვენი გონებით.
გულს ნაღველი მაჩნს მსოფლიოსხელა
სისხლისღვრას ზიზღი, გმობა, უარი.
შეხე საკუთარ ეზოში, კარში
ბევრი შემოსეს თეთრი სუდარით.
ტანჯვა გვაგემა წითელმა ურდომ,
ჩააქრო ბერვი მზე და სოცოცხლე.
გუშინ თითქოსდა ჩვენი ქომაგნი,
დღეს ჩვენი სისხლით ღებავდნენ ხელებს.
ხისტების კვალი სისხლიან მკერდზე
9 აპრილი ხომ ის თარიღია.
დუშმანს მგლებურად უელავს ეშვი,
მისი საკბილო კი თარიღია.
და ეს ქვეყანა მშვენებით სავსე არივდარიეს,
მოსპეს უკლებლივ.
ეტყობა ხვედრი იყო ასეთი,
ჩანს ეს გზაა თავისუფლების.
უსაზღვრო არის ჩემი სიბრაზე,
გულზე ცეცხლივით ალად მედება.
თქვენ არ მომკვდარხართ წამებულებო,
ყოველი დღე ხომ თქვენით თენდება.
ნიზამი მამედზადე
